(B)Eet

Afgelopen vrijdag zijn we samen met Wil en Hellen heerlijk uit eten geweest. In Hoorn bij (B)eet. Ter ere van het driejarig bestaan was er een prachtig menu samengesteld met dito wijnarrangement. De verhalen van de vinoloog, Tjeerk uit Sneek, maakte dat de wijnen nog lekkerder smaakten. Het diner ter ere van mijn vijftigjarig bestaan. Wil en Hellen, dank je wel!

Afgesloten werd met een biertje bij cafe Jan Pieterszoon Coen. We moesten haasten om voor middernacht daar binnen te zijn, anders word je de toegang geweigerd. De belachelijkheid van deze regel wordt nog groter als je ontdekt dat iedereen binnen gewoon weer rookt. De nieuwste regel weegt blijkbaar zwaarder dan een regel van nog amper een jaar oud. Buiten roken kan immers ook niet meer, anders mag je niet meer naar binnen. De volgende ochtend met een licht hoofd wakker geworden.

Het eerste nieuws: het kabinet is gevallen. Om Afghanistan.....zegt men. Wetten afkondigen die niet samengaan met andere lokale regels en die vervolgens niet controleren, laat staan sanctioneren, getuigt ook al niet van stabiel leiderschap.

Nummer 1!!

Voor het eerst sinds lange tijd deed de Oude Hoornseweg weer eens mee met de carnavalsoptocht. Oud Prins Janus nam samen met Rob het initiatief. Rob nam een lange historie als bestuurslid bij Ospylac en heel veel enthousiasme mee. Samen met vele anderen werd er in de schuur bij ome Freek gebouwd. Het idee was een snoepkraam. Lekker zoet dus. De tegenstelling was toen ook snel geboren. Lekker stout. Iedereen weet inmiddels dat onze keurslager Dick van het betere vlees houdt. De Pirelli kalenders van Ko kwamen dan ook goed van pas en gingen een tweede leven tegemoet. Heel veel lol hebben we gehad in de voorbereiding en het bier bij ome Freek smaakte steeds goed. De zeer pikant geklede etalagepop kwam niet door de ballotage commissie. En ook een variant van Patricia Paay kwam niet op de wagen. Prins Janus was onverbiddelijk......"hou de zeden hoog en dat zal in gouden munt worden betaald", waren zijn profetische woorden.

In de gein werd natuurlijk gezegd dat we alleen maar voor de eerste prijs meededen. De Olympische gedachte is bij de Krotenkokers echter veel belangrijker. Op de eerste plaats dus gewoon meedoen.
De deelnemers van de optocht met bijna twintig wagens denken er vast allemaal zo over. Tijdens de optocht deelden we drank en worst uit. Worst op dezelfde ochtend nog vers gemaakt door onze Prins. Of die borrels en worst de jury gunstig hebben gestemd? Vast wel.

Bij de aankondiging van de prijswinnaars vanaf plaats tien steeg iedere keer een luid gejuich op. Gejuich van ons zelf. We drongen namelijk de top vijf binnen. En toen we na de vierde plek nog steeds niet waren opgenoemd begon ik toch te twijfelen. Zouden we überhaupt wel opgemerkt zijn door de jury? Zouden ze ons over het hoofd hebben gezien? Op de vierde plek de Prikkels. De vaste eerste prijswinnaar van de laatste jaren.... Nog drie prijzen te vergeven. Nummer drie werd bekend gemaakt en weer werden we niet genoemd. Het feest kon al niet meer stuk. "En op de tweede plaats.........."

Op nummer twee de elfjes met wel heel grote borsten. Dat betekende dat wij de nummer één waren. Super! Groot feest volgde. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij.

hierbij de foto's gemaakt door Marianne

50!

Zondag 24 januari middernacht. Er werd gezongen in de tuin. Lang zal hij leven! 50. Abraham. Een giga opblaaspop laat ook aan iedereen die langs komt weten dat ik deze mijlpaal heb behaald. Familie en vrienden waren er om te feliciteren en te proosten.
Gisteravond werd het écht gevierd en wat heb ik er van genoten. Het schijnt dat degene die er bij zijn geweest dat aan me hebben kunnen zien.
De eerste verrassing was dat Koos Blauw, onze WC drummer, speciaal voor mij kwam om de twee gitaristen met zijn fantastische gedrum te versterken. De volgende verrassing was dat mijn collega's Karin en Monique een speciale PBGL spiegel over mij hadden gemaakt. Leuk! Ik werd getrakteerd door Fleur en Anke met een prachtige uitvoering van "only if you have a dream". Gevolg door Hallelujah. Fleur solo. Merel nam spontaan de rol van ceremoniemeester op zich. Door drie vrienden gepersifleerd te worden was de volgende traktatie, waarbij drie vriendinnen Truus feilloos nadeden in haar reacties op mij. Tranen over mijn wangen van het lachen. Daarna de zeilboot van Truus. Het betere natte ogen werk zal ik maar zeggen.
Apotheker Philip, maar op de eerste plaats buurman, zorgde er voor dat ik alle pillen kreeg die je nodig hebt als je eenmaal de vijfitg bent gepasseerd. Dick Kok liet tenslotte ook weer zien, beter gezegd horen, waarom hij dit jaar de perfecte Prins Carnaval is.
Dat alles was de opmaat voor een prachtig slotakkoord van het feest. Waarbij Jaap de band, zíjn band, ging versterken.

Vandaag geniet ik na van een prachtige avond. Een collega zei me het al. En het klopt. Ook nu ben ik ouder dan ik ooit ben geweest en jonger dan ik ooit zal zijn. Iedereen die er was: onwijs bedankt!

Kaizen: Waar komt deze methode vandaan?

Japan? Nee, de methode is uitgevonden door Amerikanen. Toen de VS betrokken raakte bij de Tweede Wereldoorlog moest de wapenindustrie van het ene op het andere moment op volle toeren draaien. Helaas was er geen tijd voor ingewikkelde plannen en nieuwe methodes. De werknemers werden aangespoord zelf kleine verbeteringen te bedenken, zodat er efficiënter werd geproduceerd.

Het werd een overweldigend succes. De vele kleine veranderingen tikten flink aan. Na WOII hielpen de Amerikanen Japan bij de wederopbouw van hun land. De methode werd geëxporteerd (daar zullen ze vast spijt van hebben gekregen). De Japanners waren zo succesvol dat ze de methode opdoopten tot Kaizen. Met kleine stapjes snel vooruitgang boeken.

Japans leren?

Lean management wordt nogal eens snel vertaald met lean en mean. Dat doet volgens mij onrecht aan de kracht van lean denken. Lean betekent in het Engels onder andere steunen. Maar ook op schraal. En mean kan betekenen gemeen, maar ook willen. Welke betekenis wil je er zelf aan geven?
Om het gemakkelijk te maken: lean denken komt in oorsprong van kaizen. En dat is weer Japans.

Waar kai staat voor verandering en zen voor goed. Samen betekent het continue verandering naar beter. Kaizen is geen truc, geen hulpmiddel en al helemaal geen lapmiddel. Het is veel meer een levensfilosofie volgens velen.
Geen grote stappen snel thuis, maar juist duidenden kleine stapjes op weg naar continue verbetering.

Naar welk doel? Geen doel. De weg is het doel. Het fundament daarbij is teamwork, discipline, kwaliteit en suggesties voor verbetering door iedereen.

Het opsporen en verwijderen van verspilling is een kernbegrip. Of van waste in het Engels en muda in het Japans. Men heeft zelfs een raamwerk van goed schoonmaken gemaakt, bekend als 5S. En dat staat voor seiri, seiton, seiso, seiketsu en shitsuke. Ofwel, scheiden van nuttige en overbodige zaken, sorteren, schoonhouden, standardiseren en systematiseren. Met dat laatste wordt eigenlijk discipline bedoeld en daar zal ik persoonlijk de meeste moeite mee hebben.
In ieder geval, 5S kan je helpen. En dat is weer wat anders als S5!

Van wie ben je d'er ientje?

In 2008 brachten we onder de titel van dit blogbericht ons tot nu toe laatste WC (Wognums Cabaret) programma. Een Westfries vraagt op deze manier of er nog ergens connecties te vinden zijn met "are" (andere) Westfriezen. Robbert de Lange, een fijne collega, uit de Wieringermeerpolder is er ook zo één. Hij had al eens verteld tegen me, dat zijn vader in Wognum geboren was, "ergens in een wit huissie an de Oosteinderweg". Gisteren toch mijn moeder maar eens gevraagd of ze ene De Lange kende.
Jazeker, Jaap, Frans, Afra, en nog een paar namen noemde ze. Allemaal van De Lange.
Gisteren via een paar SMS berichten tussen Robbert en mij nog wat gegevens gewisseld.

Hoe heet je vader en hoe oud is hij?
Frans, van 1946. Één van de elf. Jouw moeder?
81 nu. Vera Ursem, van Klaas.

Dit mini onderzoek a la spoorloos leidde er toe dat Afra de Lange, oud buurmeisje, nu 79 jaar oud, graag het telefoonnummer van mijn moeder wil hebben. Als ze in april met een jaarlijks uitje Wognum weer eens gaat bezoeken, wil ze toch "effe een koppie doen bij mijn moeder". De wereld blijft klein, met Wognum als middelpunt en Westfriezen als heerlijke nieuwsgierige ouwe wijven. Met name met de vraag van wie iedereen er toch "van de ien of aar is!"